Stilte en bezinning

Januari donderdagmiddagen, tegen vieren, beetje mistig… Tijd van stilte en bezinning.

Ik lees een stuk uit het boek: De zin van het leven, van Volkskrant journalist Fokke Obbema. Na zijn hartstilstand in 2017, die hij ternauwernood overleefde, besloot hij daarnaar op zoek te gaan. Hij interviewde 40 verschillende Nederlanders, van schrijvers, predikanten, astrofysici, oud-ambassadeurs tot filosofen en cabaretiers, violisten en begrafenisondernemers. Gesprekken over de essentie van ons bestaan. Kleine parels, die tot nadenken stemmen. Steeds afgesloten met een ‘leestip’, een korte omschrijving van een boek dat voor de desbetreffende gesprekspartner een inspiratiebron is. Een extra, dat je, als lezer, nieuwsgierig maakt.

Alhoewel de korte interviews, niet langer dan zeven pagina’s, op zich al genoeg stof tot nadenken geven. Er zit steeds meer in dan je denkt.

Vandaag lees ik het verhaal van broeder Bernardus, abt. Zijn godsbeeld wordt bepaald door de letters die hij als piepjong misdienaar op de koorkap van een priester zag: Deus Caritas Est, God is liefde. In de stilte heeft hij (eenheid met) God ervaren. Ervaring wordt in onze maatschappij te weinig gewaardeerd, zegt hij. Alles draait om wetenschappelijk bewijzen. Hij pleit voor een terugkeer naar de mystieke stroming van het christendom, die er van het begin af altijd is geweest. Het ervaren van God, weg van het institutionele rationele geloof.

Onverwacht blijken daarin overeenkomsten met de tweede geïnterviewde, die we voor de volgende leeskring lezen en bespreken. Filosofe en schrijfsters Joke Hermsen. Meten en weten, zegt zij, is iets heel anders dan intuïtie en ervaring. De eerste categorie weet niet alles over de tweede. De geest is het denkende, de ziel het intuïtieve vermogen. Voor haar is de kunst van het leven bezield en geïnspireerd leven. Als dat lukt dan voelt het alsof er een vangnet om haar heen staat. Verbondenheid en inspiratie zijn voor haar de kern van de mens.

Wat is het voor mij, voor u?

De klokken van de abdij halen me uit mijn mijmeringen. Ze doen me denken aan wat broeder Bernardus zegt over structuur, het natuurlijk ritme van de dag en de seizoenen.

Januarimiddagen, tegen vijven, tijd van stilte en bezinning. En bezieling.

Ds. Ineke de Feijter