Wat de toekomst brenge moge

Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand,
moedig sla ik dus de ogen,
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen,
Vader wat Gij doet is goed.
Leer mij slechts het heden dragen,
met een rustig, kalme moed.

Heer ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig Hij die durft geloven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand,
loop ik met gesloten ogen,
naar het onbekende land.

Dit lied speelde de afgelopen week alsmaar door mijn hoofd en ook al is de tekst misschien wat ouderwets, de diepere gedachte is denk ik nog steeds geldig. In tijden zoals die we nu beleven is het een genade als het lukt om je over te geven zonder al te veel vragen en erop te kunnen
hopen dat het allemaal goedkomt.

Afgelopen week hadden wij eindelijk weer een dienst in de kerk van Roodt en ook dat was hoopgevend. De dominee had het over het feit dat Christen zijn tegenwoordig een duidelijke keuze is. Het spreekt zeker niet meer vanzelf. Op het werk heb ikzelf er bij voorbeeld lang over gedaan om uit te spreken dat ik zondag regelmatig ter kerke ging; ik schaamde mij er bijna voor. Over alles kun je praten, je hobby’s, je kinderen, je familie en vrienden, maar niet over het geloof of wat je bindt aan een kerkgemeenschap. Toen ik weer secretaresse van de NPG werd, heb ik besloten deze schroom van mij af te zetten en gewoon te vertellen wat ik zoal deed met en rondom de NPG en dat was een enorme eyeopener, zowel voor mij die zag dat niemand er moeite mee had en voor hen die dat achter mijn persoontje eigenlijk nooit gezocht hadden.

De dominee had het ook over de vele vervolgde christenen in de wereld en natuurlijk kunnen wij alleen maar bewondering hebben voor mensen die in vaak zeer moeilijke omstandigheden zich vast kunnen houden aan hun geloof. Dat doet denken aan de positie van de vroege christenen. Wij hebben het dus soms best moeilijk of lastig, maar vergeleken met vele anderen, leven wij in paradijselijke omstandigheden: altijd genoeg te eten, een dak boven ons hoofd, scholing het hele leven lang als we willen en ga zo maar door. Maar misschien ontbreekt het ons aan één ding en dat is het vermogen om ons over te geven; wij willen graag controle houden over alles; en ja, het vraagt moed om de ogen op te slaan naar het onbekende land. Ik heb me voorgenomen om me daar dus deze herfst eens een beetje in te oefenen. Ik wens u allen een goede toekomst en om te
beginnen een goede en gezonde oktobermaand,

Rose-Min Lammens